loket1
loket2
loket3
loket4
loket5

 
 
17.04.2018



Weet je nog?
Hoe je naar de mieren keek
Op een eeuwige middag
De zon in je nek

Hoe ze onverstoorbaar over het takje kropen
Om het steentje heen hun weg vervolgden
Een pad dat jij niet kon zien
Ook niet met het vergrootglas uit de keukenla

Pas later
Toen werk en boodschappen en de was -
Maar toen zag je de mieren zelf al niet meer



 
29.03.2018



Een uitstervend ras.

Eens in de zoveel tijd ga ik met een bevriend postliefhebber naar de Postzegel Partijen Centrale in Den Haag. Het is een langgerekte ruimte met in het midden een rij tafels.
In stellingkasten langs de wanden eindeloze verzamelingen poststukken, postzegels en natuurlijk postzegelalbums.
We nemen plaats aan tafel om te grasduinen in de albums en dozen met kaarten en enveloppen. Na een tijdje krijgen we koffie aangeboden, meestal is daar een grote sprits bij. Rond Oud&Nieuw een oliebol. De bezoekers zijn doorgaans oudere mannen.

Het is er rustig. En prettig. Niemand praat te hard. De verzamelaars pluizen geduldig, gewapend met vergrootglas, album na album uit. Wij concentreren ons vooral op de poststukken. We zoeken grappige afbeeldingen, mooi gestempelde post, iets waar je oog aan blijft hangen.
Na een uurtje of twee stappen we op. Gemiddeld geven we een tientje uit. Met een tas vol prikkelende post keren we met de randstadrail huiswaarts. Onderweg bespreken we de politiek en de toestand in de wereld. Onze leeftijd nadert die van de verzamelaars. Wij hebben geen haast.





 

10.02.2018



Nieuw in Oma's Postkantoortje!

Heb je ze al gezien?
In Loket 2 van Oma's Postkantoortje zijn op pagina 9 en 10 nu broches te koop.
Het concept is niet helemaal nieuw.
Ik ben al een tijdje bezig met het figuurzagen van kleine collages.
Vooral grappige figuurtjes met vlindervleugels, die ik helden noem.
Maar ook hazen, vissen en vogels zijn van de partij.

Ik verkoop ze in Loket 2 en ook bij Lost & Found een geweldig leuke pop-up winkel aan de Coolsingel in Rotterdam.
De oplage is klein, want er zit een hoop handwerk in.
En in deze nieuwe broches helemaal.
Het is behoorlijk priegelwerk.
Maar de verfijnde uitwerking van de toch al niet zo grote figuurtjes werkt heel goed.
Ze zijn echt aantrekkelijk.


Let op! Er is (nog) geen voorraad.
Mocht een broche al verkocht zijn neem dan gerust contact met mij op.
Het kost me wel wat tijd om ze te maken, dus doe dat alleen als je geduld hebt :-)







 

29.12.2017



A hangt een beetje.

Nu ik gestopt ben met werken valt me pas goed op wat een bende het hier in huis is. Niet dat het ongezellig is hoor, er is alleen geen centimeter wit.
Overal spullen.
Zo veel dat ik me er nogal door geïntimideerd voel.
Het is een grote dikke kluwen van dingen zonder begin en zonder eind.
Ik wil graag opruimen en orde op zaken stellen.
Dan kan ik een begin maken met het volgende hoofdstuk.
Maar hoe?

Overdag trek ik er op uit met de hond, ik bezoek musea en vier de vrijheid.
En ook al heb ik het naar mijn zin, aan het eind van de dag knaagt het.
Ik had iets moeten doen, iets nuttigs.
Ik moest en zou toch zo nodig?
Nou dan!

's Avonds in bed bedenk ik strategieën. 'Ik ga het zo doen en zo, en dit moet eerst want dat werkt het meest op mijn zenuwen.' Maar de volgende dag zinkt de moed me in de schoenen.
Waar moet ik in godsnaam beginnen.
In plaats van aan de slag te gaan moet ik nodig naar de stad, kruip ik op de bank met een kop thee of steek ik mijn kop in een of ander socialmediazand.

De volgende avond bedenk ik dan iets anders. 'Ik begin met iets eenvoudigs, ik ruim eerst de keuken op, of nee, weet je wat, ik ga eerst stofzuigen!'
Dat lijkt me dan een geweldig plan, dat zeker zal slagen. Maar bij daglicht ziet dat er dan toch weer niet zo eenvoudig uit.
Ga ik om de rommel heen stofzuigen?
Laat ik het stof liggen?
De vlokken achter de stapels boeken?

Gisteravond bedacht ik het beste plan tot nu: Marktplaats!
Dingen verkopen, de deur uit weg ermee.
Dan ruimen de dingen zich zelf op en krijg ik nog geld op de koop toe.
Bovendien krijg ik dan weer ruimte om te schuiven.
Zo gedacht, bijna zo gedaan.

Ik maakte een foto van mijn leuke gele typemachine, tikte een tekstje ter demonstratie en het enige dat ik nog hoefde te doen was een advertentie maken.
Omdat ik mijn mail niet op mijn telefoon wil installeren plaatste ik de foto eerst nietopenbaar op facebook.
Dan kon ik hem downloaden en op mijn computer verder bewerken.

En toen zag ik het ineens.
Die foto met dat tekstje is het perfecte begin voor het alfabetboek, dat ik al heel lang wil maken.
'A hangt een beetje, maar verder in prima staat!'

Maar ik zie dat het ondertussen droog is buiten.
Hoog tijd voor een rondje met Mees.....

(wordt vervolgd) (denk ik)



 



29.06.2017

Uit oma's verzameling.
Waarom zijn ouderwetsche dingen zo leuk?
Omdat ze niet meer bestaan?
Uit heimwee kan het niet zijn, want ik heb de tijd dat reclame vooral op papier gemaakt werd niet echt meegemaakt.
Toen ik nog klein was had je al Ster reclame op tv.
Met Joris Driepinter.
Toegegeven, als ik daar een afbeelding van zie vind ik dat ook magisch.
Maar anders.
Dan gaat er ergens in mijn hoofd een lichtje aan en wordt een klein donker gebiedje beschenen. Waar een paar vage herinneringen liggen te verstoffen.
Melk is goed voor elk.
Televisie aan.
Bij mijn vader op schoot.
Glaasje op laat je rijden, was er ook zo één.
Wat ik niet begreep trouwens, wie had er nou een glaasje op z'n kop?

Dit soort papieren reclames sturen hun boodschappen nu, anno 2017, nog steeds de wereld in. Alleen vertellen ze nu niet meer over de aangeprezen producten, maar over het tijdperk waar uit ze stammen.
De producten verdwenen, de verkopers begraven, misschien leeft er nog een enkeling die zich de wereld van toen herinnert. En wij kunnen ze nu bekijken in onze kleine magische handcomputers. Bakens in de tijd.





 




27.03.2017

Ik sloot het pact in de eerste lente na de dood van Thomas.
Bijna verbaasd was ik, toen vroeg in het voorjaar de knoppen kwamen.
Bestond dat nog?
Werd het weer lente?
Van andere mensen hoor ik dat ze in verdrietige tijden niet van mooi weer houden.
Niet van de lente.
Of van andermans geluk.
Maar ik was er dankbaar om.
Dat de zon scheen, dat de magnolia bloeide, dat het mooie, de hoop nog bestond.
Ik woonde tweehoog, het was niet mijn eigen tuin, maar dat gaf niet.
Het was een grote magnolia en hij bloeide precies op ooghoogte.
Kort, maar met grote gulzige bloemen.

Toen ik een jaar later moest verhuizen bleek het verbond met me mee te gaan.
In de achtertuin van mijn benedenburen stond een fiere magnolia.
Minder weelderig maar mooi genoeg en in mijn verbeelding leefde in deze boom de vorige voort.
En met de boom het oude huis waar Thomas was geboren.
En daarmee Thomas.
Van zijn eerste tot zijn laatste stap.
Het was alsof die magnolia voor mij alleen in bloei stond.

Een paar weken later bleek dat nog een soort van waar te zijn ook.
Mijn nieuwe benedenburen hadden er in ieder geval totaal geen boodschap aan.
Kort na de bloei maakten ze hun hele achtertuin met de grond gelijk.
Ik dacht nog even dat de twee Hindoestaanse broers een ambiteus tuinplan hadden.
Maar nee, er werd niets nieuws aangeplant.
De hele rest van het jaar bleef de tuin een kale, vaak modderige vlakte.
Onbegrijpelijk.
En eeuwig zonde.

Van die broers kreeg ik sowieso geen hoogte.
De ene was doof, en de ander was regelmatig dronken en draaide dan bollywoodfilms met het geluid op honderd.
Al vrij snel besloot ik eens aan te bellen om te zeggen dat het niet te harden was.
Die klereherrie.
Maar de dove broer begreep me niet en de dronken broer deed net of hij gek was.
Hij vroeg of ik koffie voor hem wilde zetten.
Dat kon hij namelijk niet want hij mankeerde iets aan zijn been.

Hij keek naar die films uit heimwee, omdat hij zo ongelukkig was in Nederland.
Zonder werk en zonder bruikbaar been en aan een dove broer had 'ie ook niet veel .
Nou heb ik best begrip voor zulke dingen.
Het leven kan je lelijke loeren draaien.
Alleen: hoe bezopener hij werd hoe harder die bollywoodmuziek.
Zo hard dat ' ie z'n eigen bel niet hoorde, en ik steeds nijdiger voor Piet Snot aan z'n deur stond.
Wat een stel.
Typisch het soort kerels dat een magnolia omhakt en een hele tuin in een kale woestenij verandert.

Ik woonde er niet lang.
Bij mijn nieuwe huis had ik, voor het eerst van mijn leven, een eigen tuin.
Eén van de eerste dingen die ik deed was het planten van een magnolia.
Nu heb ik mijn eigen boom, daar kan geen dronken broer meer bij.
Hij bloeit nog niet zo vol, maar onmiskenbaar prachtig.
Met vette knoppen en grote gulzige bloemen.
Het verbond bestaat nog.
De magnolia en ik, wij houden samen Thomas in ere.